Hoefslag.nl: Blog Liz Barclay ‘kom maar op Maarten van Stek!’

‘Marc komt je ophalen, geef ff een adres’, dat was de Facebook message van dressuurtrainer Maarten van Stek nadat ik me wat laat realiseerde dat ik naar de stal in Lisserbroek moest in plaats van naar Hoofddorp. En dat er naar Lisserbroek geen trein ging was even niet bij me opgekomen.

Maarten en Marc waren mijn laatste ‘uitje’ voordat ik weer terug naar Cornwall zou vliegen. Een middag en een ochtend mocht ik van de kant Maarten’s bijna Grand Prix paard William en zijn nieuwe aanwinst Harry in training zien en ook nog een leuke, voor mij zeer interessante, les meemaken.

Boerenkool met worst

Typisch Marc, altijd behulpzaam en geduldig, tot en met m’n lievelingsmaaltijd boerenkool met worst toe; die had ik namelijk nog niet gehad, dit keer, en ik kon me niet voorstellen dat ik helemaal zonder terug moest!

Marc kookte terwijl Maarten en ik een verwoed gesprek voerden over zweepgebruik. Het feit alleen al dat hij dat gesprek met me wilde aangaan en weer eens geduldig uitlegde waar ik mijzelf als trainer en instructeur kon verbeteren gaf me een gevoel van wederzijds respect; hij de autoriteit, ik de leerling.

Bedankje aan Maarten na 35 jaar

Dit was mijn tweede bezoekje. Vorig jaar was de eerste keer nadat ik Maarten ’out of the blue’ een email had gestuurd. Even in het kort: ‘Beste Maarten, jij kent mij niet, maar toen ik net voor Horses International een stukje vertaalde over een eenarmige dressuurruiter op weg naar de Grand Prix, wist ik meteen dat ik zo’n 35 jaar geleden bij een clinic van jou heb gezeten. Ik liep toen nog op krukken na een verkeersongeval waarin ik op een haar na mijn linkerbeen ben kwijtgeraakt…’ enz.

Ik weet nog goed hoe ik die avond toen ik thuis kwam heb zitten brullen. Maarten gaf toen al geweldig les en nadat hij die avond met z’n ene arm moeiteloos op een paard van een klant geklommen was creëerde hij in alle rust een complete metamorfose. Ik voelde me verschrikkelijk, waarom hij wel en ik niet? Met mijn scheve zere lijf bleek Deurne onmogelijk te zijn en ik had al een paar jaar niet meer gereden.

Scheef

Scheef op een paard, daar kun je geen dressuur mee rijden en de dokter had gezegd dat ik blij moest zijn dat ik liep… en toen werd ik boos… op mezelf. En 35 jaar later kon ik Maarten vertellen wat er van me terechtgekomen was. Prix St. George gereden, actief aan het les geven, twee mensen vanaf jong en beginnend naar de Prix St. George geholpen en nog meer.

Ik wilde en kon hem, door puur toeval, nu eindelijk bedanken, want die avond hem aan het werk te zien was voor mij het doorslaggevende moment om met hernieuwde moed m’n tanden er weer in zetten. Zonder dat hij er zelf erg in had haalde hij bij mij die zo broodnodige energie weer naar boven om door te knokken, net zo als Maarten zelf had gedaan, en, als ik hem afgelopen dagen zo bezig zag, nog steeds met volledige overgave aan het doen is.
‘Ik spreek aardig Engels’

Hij mailde snel terug met warme woorden en door het p.s.-je met de vermelding dat hij aardig Engels sprak werd het idee voor een clinic aan mijn klantjes geboren. Daar werd ik even knap zenuwachtig van! Zo’n hartelijk antwoord had ik absoluut niet verwacht en al helemaal niet dat hij de moeite wilde nemen om helemaal in Cornwall een aantal mensen les te geven die heel veel aan hem zouden hebben (en ik ook) maar ver beneden het niveau zaten waar hij in Nederland aan gewend is. Het is een feit, als je in Engeland bij de competitie dressuurwereld wilt horen ga je niet in Cornwall wonen.

In mei was het zover. Gekke vertoning; Maarten en ik hadden tot dan toe precies een dag met elkaar doorgebracht, zijn man Marc kende ik al helemaal niet, ik moest hen in hun huurauto ’s avonds laat in het pikkedonker gaan zoeken. Ze waren al vlakbij maar mijn boerderijtje lag te afgelegen voor de GPS.

Er werd mij bij aankomst onmiddelijk een prachtig rozenstruikje met, hoe bestaat het, de naam ‘William’ in de handen gedrukt en na een drankje en een praatje waren we allemaal klaar voor’t bed om de volgende dag fris aan ons avontuur te beginnen.

Rondje Cornwall

Omdat het in Cornwall niet of nauwelijks vriest zijn er weinig binnenbakken en dus alles speelde zich buiten af. Ik heb er wat peentjes om gezweet, maar gelukkig, de weergoden waren met ons. De zon was zo voorjaarsvers dat we binnen de kortste keren rode verbrande neuzen hadden.

Ik had het gelukkig zodanig kunnen organiseren dat we per dag naar een andere hoek van Cornwall gingen, maar Cornwall is best groot en dus we maakten nogal wat kilometers, maar ook…Cornwall is mooi en dus kon Marc zich ondertussen ook goed vermaken met wat sightsee-en, terwijl Maarten zich onvermoeibaar en met engelengeduld op mijn pupillen stortte.

Vertrouwen en vriendschap

Het was een enorm succes. Iedereen werd blij van Maarten. Het gaf mij zoveel richting om na zijn vertrek op door te bouwen, maar bovenal, de menselijke kant van dit hele verhaal. Het feit dat je je in deze best keiharde wereld nog een keer helemaal vol vertrouwen open kunt stellen en een risico nemen, om er dan met een dikke vriendschap uit te komen…dat vond ik eerlijk gezegd nog het allermooiste.

Eerst kwam William… dan Harry!

De eerste keer dat ik Maarten zag had hij alleen William als competitiepaard, maar inmiddels was ook Harry gearriveerd, net de Engelse koninklijke familie, zelfs de haarkleur klopt! Op mijn bezoekje van vorige week zag ik eerst William lopen.

De onverwachte voorjaarszon maakte de middag extra mooi. Onmiddellijk zag ik hoeveel William en Maarten in een jaar gegroeid waren; William zoveel compacter, zoveel gespierder, al het werk zoveel punctueler.
It takes two to tango

De eners en de tweeërs vlogen me om de oren. Maarten niet bang om wat door te drukken, wetende dat hij daar de volgende dag de vruchten van kon plukken, wat de ochtend erna vooral duidelijk te zien was in het piaffe werk.

Wat ook duidelijk te zien was, was de elasticiteit van Harry. Dan pas kun je echt zien hoeveel moois die dappere William puur op karakter geeft, iets wat Maarten zo enorm in hem waardeert. Maar, ‘it takes two to tango’ en het is de enorme band tussen William en Maarten die William motiveert om voor zijn baas het onderste uit de kan te halen.

En als Maarten en Harry diezelfde passie kunnen vinden dan ligt er nog heel wat in ‘t verschiet. Dat is mijn bescheiden observatie en de toekomst zal dat leren. Spannend allemaal, hoor!

Toen Maarten me wegbracht naar Amsterdam en vertelde dat hij soms wel wilde dat Alex van Silfhout wat kritischer was op zijn houding, moest ik zo ontzettend lachen! Alleen die compleet stille perfecte beenligging al…
Onderbeen op de plek

Maarten heeft er dus nu, met twee paarden en een bups lessen, zijn handen vol aan en toch…hij maakt weer tijd voor Cornwall en ik ben al druk aan het organiseren. Dit keer wel een binnenbak die inmiddels vrij dichtbij net keurig gepimpt is en te huur.

De eerste aanmeldingen zijn al binnen. Mijn eerste lessen na mijn terugkomst zijn al weer gegeven en ik heb al heel handig gebruik kunnen maken van het feit dat Maarten weer komt: ‘Jongens, als we eens allemaal zorgen dat die onderbenen van jullie nou eens nooit meer te ver naar achteren liggen, je bedachte stippellijntje altijd past met het lijf van je paard en je je verder niet te zenuwachtig maakt door te veel in een keer aan Maarten te willen laten zien, dan halen we er wel drie, vier keer zoveel uit als vorig jaar!’

Het lijkt te werken, en dus met volle moed vooruit. Maarten, kom maar op, we zijn er klaar voor!

Bron: DeHoefslag.nl

 

Dressuurruiters.nl