deHoefslag.nl: Blog Liz Barclay: Maarten van Stek doet de Salsa

Het begon met een leuk dansje. De eerste ruiter was nog niet binnen op donderdag of Maarten van Stek sprong al vrolijk door de baan met losse heupen. We konden zien dat hij de Salsa vaker gedaan had.

Na een kort nachtje -zijn vliegtuig kwam pas laat aan in Exeter, dus we reden pas om één uur ’s nachts bij mij het erf op- was Maarten onmiddellijk ‘in the swing of things’, om het zo maar eens te zeggen.

Het was een superoefening; na het rustig in stap gereden en begrepen te hebben, werd in draf vier passen met de achterhand met heel iets buiging naar binnen, daarna vier passen recht, waarna vier passen naar buiten gereden. In galop werd dat om de drie passen.

Spagaat

Niemand wilde gelijk teveel laten zien, of had niet de controle om de juiste hoeveelheid aan het paard aan te geven. En daar zat ‘m nou juist de kneep. Maarten legde dat uit door zelf in een pijnlijk uitziende soort spagaat in de bak te gaan staan, waardoor de betreffende ruiter en wij, de kijkers, beter konden begrijpen wat wij ons paard op die manier aandeden.

Door te veel te willen of te accepteren van een handig paard, werd vergeten dat de impuls op het rechte stukje nou juist zo belangrijk is. En dat het paard goed voorwaarts in een mooie rechte balans uit de kleine buiging gereden wordt.

Door het met de salsa te vergelijken, begreep iedere ruiter vrij snel wat de bedoeling was en reageerden de paarden vaak letterlijk met een zucht van verlichting. Aan de kant zagen wij de paarden losser in de lendenen en rug worden en de ruiters voelden het ook meteen.

Eenvoudiger

‘Stick to the program!’ Dat was voor mijzelf als trainer de meest belangrijke uitspraak van de dag. Het maakte alles waar wij als ruiters mee bezig zijn zoveel eenvoudiger voor het brein. Het is heel erg makkelijk om te verdrinken in het almaar alles willen oplossen.

Maar wat nu gebeurt is al geweest, dus daar is niks meer aan te doen. Logisch, maar onze armen en benen moeten dan echt leren zich te beheersen waardoor het voelen zoveel makkelijker wordt. Zo’n goeie en duidelijke slogan haalt de ruiter weer razendsnel bij de les zonder eindeloos veel woorden te hoeven verspillen.
Verzameling

Dit is echt Maartens sterke kant: die prachtige, tot de verbeelding sprekende, vergelijkingen. Zo ook de briljante uitleg van de term ‘verzameling’. Bijvoorbeeld een verzameling postzegels. Als je er een mist, is de verzameling niet compleet.

Zo werd het ons in één keer duidelijk dat de verzameling niet iets is dat op zichzelf staat. Integendeel, het kan alleen maar ontwikkeld worden als alle andere onderdelen ook aanwezig zijn.

Het woord regelmaat viel regelmatig (grapje), omdat regelmaat de zo broodnodige ontspanning geeft, die vervolgens weer de mogelijkheid voor een betere aanleuning en nageeflijkheid creëert. Regelmaat is iets dat er veelal bij de Nederlandse dressuurpaarden van nature inzit, maar helaas vaak niet bij het Engels gefokte paard, dus het moet echt van de ruiter komen. Niet makkelijk, maar Maarten liet het nooit en te nimmer merken als zijn geduld op de proef werd gesteld.

Vlot stappen

Maarten is snel. Heel snel kan hij iets uitleggen terwijl hij ruiter en paard geen moment uit het oog verliest. Ook de uitleg van hoe de stap in de baan zo gauw te sloom is, omdat een paard in de natuur altijd de draf of galop kiest als het ergens heen wil. De stap gebruikt het alleen als het graast. Dus moet de ruiter altijd superattent zijn om juist in de stap het paard bij de les te houden.

Maarten ging dus eerst ‘window shopping’ en daarna ‘for a brisk walk in the park’. Van het winkelen kom je doodmoe thuis en van die lekkere vlotte wandeling zit je hele lijf vol verse zuurstof en voel je je fris en energiek. Zo dus ook het vlot stappende paard.

Ik was Maarten ook hier erg dankbaar voor. De evolutie van de Cornische dressuurruiter is nog maar zo’n jaar of dertig geleden begonnen en dus voelt niet alleen het paard zich wat stuurloos in een bak. Ook de ruiter mist de paden en lanen, waardoor de impuls over het algemeen nogal te wensen overlaat.

Woordkeuze

‘Keep it funny!’, was een van de leuke uitspraken die Maarten regelmatig hanteerde. Dit vond iedereen ook heel erg ‘funny’. Maarten beheerst de Engelse taal geweldig en gaat op een avontuurlijke manier met zijn woordkeuze om. Zo nu dan schiet er iets grappigs uit waarvan hij zelf nauwelijks in de gaten heeft hoe grappig die Engelsen dat wel niet vinden. Dan had hij ook meteen de ingang om weer een stapje verder te komen.

Omdat de dressuur nog zo jong is in Engeland en vooral Cornwall als uithoek niet veel ‘ouwe rotten in het vak’ kent, wordt dressuur vaak veel te streng en gedisciplineerd onderwezen. Zonder voldoende impuls ziet het er allemaal wel aardig gehoorzaam uit, maar de echte connectie door het hele paardenlichaam is er doodgewoon niet. Daardoor is er dus ook niet voldoende spierontwikkeling.

Het gaf daarom ook juist niet als het even wat slordiger was, als er maar wat gebeurde. ‘Als je het niet probeert, is het pas echt mislukt.’ Maarten wist vooral daardoor veel ruiters die met wat faalangst binnenkwamen te laten ontspannen, waardoor ze zoveel meer uit hun les haalden dan ze hadden durven dromen.

Pararuiter

Door een uitvaller kwam er op de derde en laatste dag een plekje vrij die door een pararuiter werd opgevuld. Deze jonge vrouw heeft een spieraandoening waardoor zij in één arm verstijfd is en met krukken loopt.

Eerlijk gezegd reed zij het beste van de hele bups. Ook was er meteen een klik. Dat kwam vooral tot uiting aan het eind van de les toen zij vertelde hoe ongelofelijk vaak ze moet slikken omdat al die gezonde mensen maar telkens alles over haar dressuurcarrière willen beslissen.

Daar was ik me totaal niet van bewust. Ik dacht altijd dat het juist geweldig was dat we eindelijk in een wereld leven waar iedereen telt. Maar dit was helaas dit jaar de tweede keer dat ik een gehandicapte ruiter hoorde zeggen dat haar doodgemoedereerd verteld werd dat de trainer het paard tot een week voor de wedstrijd zou rijden en de ruiter pas daarna weer op haar eigen paard gezet werd. In het eerste geval heeft dit zelfs geleid tot depressie en is dit meisje er helemaal mee opgehouden.

Dit gaf mij een beetje de indruk dat het ego van de trainer wel erg zwaar woog. Ook de sponsors waren, in mindere mate maar toch, bij dit spelletje betrokken.

Wie helpt nou wie?

Bron: deHoefslag.nl

Dressuurruiters.nl